இரண்டு நண்பர்களும் இரண்டு விதமான மரங்களும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் அருண், செல்வம் என்று இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். இருவரும் ஒரே தொழிற்சாலையில் வேலை செய்து மாதம் 20,000 ரூபாய் சம்பளம் வாங்கினார்கள்.

செல்வம் தனது சம்பளம் வந்தவுடன் புதிய உடைகள், நவீன அலைபேசி மற்றும் ஆடம்பரப் பொருட்களுக்குச் செலவு செய்தான். "வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே, நாளை இருப்போமா என்பது யாருக்குத் தெரியும்?" என்பது அவன் கொள்கை. மீதமுள்ள பணத்தை ஒரு பெட்டியில் பூட்டி வைப்பான். அவன் எவ்வளவு கடினமாக உழைத்தாலும், அவனிடம் சேமிப்பு உயரவில்லை.

அவனது பணம் அப்படியே பெட்டிக்குள் 'தூங்கிக்' கொண்டிருந்தது.

அருண் திட்டமிட்டு வாழ்ந்தான். தனது சம்பளத்தில் அவசியமான செலவுகளை மட்டும் செய்துவிட்டு, மீதி 5,000 ரூபாயை ஒரு பண மரம் வளர்க்கப் பயன்படுத்தினான். அதாவது, நல்ல பங்குகள் (Stocks) மற்றும் பரஸ்பர நிதிகளில் (Mutual Funds) முதலீடு செய்தான்.

அவன் தன் நண்பன் செல்வத்திடம் சொன்னான் நான் விதைக்கும் ஒவ்வொரு ரூபாயும் எனக்கு ஒரு வேலையாள் போன்றது. அது எனக்காகப் புதிய ரூபாய்களைப் பெற்றுத் தரும்.

10 ஆண்டுகள் கழித்து...

ஒரு நாள் அந்த ஊரில் தொழிற்சாலை நஷ்டமடைந்து மூடப்பட்டது. இருவருக்கும் வேலை போனது.

செல்வம் தவித்தான் அவனிடம் இருந்த கொஞ்சப் பணமும் சில மாதங்களில் தீர்ந்து போனது. மீண்டும் வேலை தேடி அலைந்தான். அவன் வேலை செய்யாவிட்டால் அவனுக்கு வருமானம் இல்லை.

அருண் நிம்மதியாக இருந்தான் கடந்த 10 ஆண்டுகளாக அவன் முதலீடு செய்த பணம், 'கூட்டு வட்டி' (Compounding) எனும் மந்திரத்தால் பல மடங்காக வளர்ந்திருந்தது. அவனது முதலீடுகளில் இருந்து வரும் வட்டியும், லாபமுமே அவனது மாதாந்திர செலவுகளைக் கவனிக்கப் போதுமானதாக இருந்தது.

கதையின் பாடம் (Moral of the Story):

1. தூங்கும் பணம் vs வேலை செய்யும் பணம்: செல்வத்தின் பணம் பெட்டிக்குள் தூங்கியது, அதனால் வளரவில்லை. அருணின் பணம் முதலீடு எனும் சந்தையில் வேலை செய்தது, அதனால் பெருகியது.

2.நிதி சுதந்திரம்:அருண் இப்போது வேலைக்குப் போக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இல்லை. அவன் விரும்பினால் வேலை செய்யலாம், இல்லையென்றால் ஓய்வெடுக்கலாம். ஏனெனில் அவனது "பணம் அவனுக்காக வேலை செய்கிறது".

சுருக்கமாக: நீங்கள் தூங்கும் போதும் உங்கள் பணம் உங்களுக்கு வருமானத்தை ஈட்டித் தரவில்லை என்றால், நீங்கள் சாகும் வரை உழைத்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டியிருக்கும்.